રક્તપિત્ત વસાહતે ઊભો કરેલો લગ્નનો વ્યવસાય

રક્તપિત્ત મટી શકે છે, અને દાયકાઓથી મટે છે. જે દવાથી મટતું નથી તે નિદાન પછી આવતું બહિષ્કરણ છે, જે રોગ કરતાં એક પેઢી વધુ ટકે છે અને સૌથી વધુ એ બાળકોને ભોગવવું પડે છે જેમને રોગ થયો જ નથી.

ભારતની રક્તપિત્ત વસાહતોના પરિવારો પાસે મુખ્યત્વે સારવારની અછત નથી. અછત એ આર્થિક કારણની છે જેના લીધે બાકીના શહેરે તેમની સાથે વ્યવહાર કરવો પડે.

કાર્યક્રમ

૨૦૧૩થી ૨૦૧૮ દરમિયાન SSKKએ સાસાકાવા ઇન્ડિયા લેપ્રસી ફાઉન્ડેશન સાથે જૂનાગઢ અને ભાવનગરની વસાહતોમાં રક્તપિત્ત-પ્રભાવિત પરિવારોની આજીવિકા પર કામ કર્યું. ઉદ્દેશ જાણીજોઈને સાંકડો રાખ્યો હતો: કલ્યાણ નહીં, પણ સ્થાનિક માગ ધરાવતો વ્યવસાય.

• જૂનાગઢ વસાહતના પાંચ યુવાનોને શમિયાણા અને મંડપ સજાવટની તાલીમ મળી — ગુજરાતમાં દરેક લગ્ન, ધાર્મિક પ્રસંગ અને જાહેર સભા માટે જરૂરી તંબૂ, સ્ટેજ અને સજાવટનું કામ.
• ભાવનગર વસાહતની પાંચ મહિલાઓને સિલાઈ અને તૈયાર કપડાંના વ્યવસાયની તાલીમ મળી.

બંને વ્યવસાય એક જ કારણસર પસંદ કરાયા. માગ સ્થાનિક છે, સતત છે, અને કોઈની દયા પર નિર્ભર નથી.

પછી શું થયું

મંડપ વ્યવસાયનું ટર્નઓવર આશરે ₹૪ લાખથી વધીને ₹૭ લાખ થયું. જૂનાગઢ વસાહતે સેવા યોગ્ય રીતે સ્થાપવા ₹૨.૦૫ લાખની સરકારી લોન મેળવી — ઔપચારિક ધિરાણ સુધીની પહોંચ પોતે જ એવી માન્યતાનું સ્વરૂપ છે જે આ પરિવારો પાસે અગાઉ નહોતી.

આ સમયગાળામાં વ્યવસાયે ₹૧૩ લાખની સંપત્તિ ઊભી કરી અને સાત પરિવારોને ટેકો આપ્યો.

પ્રારંભિક તાલીમ પછી SSKKની ભૂમિકા સતત રહી: માર્ગદર્શન, પ્રેરણા, લોનનાં કાગળિયાંમાં મદદ, અને શરૂઆતના ખરાબ મહિનાઓમાં સાથે રહેવું. પ્રમાણપત્ર સાથે પૂરી થતી કૌશલ્ય તાલીમ લગભગ હંમેશા બરાબર એ જ તબક્કે નિષ્ફળ જાય છે.

જે ભાગ કોઈ લોગ ફ્રેમમાં નહોતો

પરિવારો પોતે જે બદલાવની વાત કરે છે તે પૈસાની નથી.

મંડપ સેવા અજાણ્યા લોકો બુક કરાવે છે. જૂનાગઢમાં લગ્ન કરનારને તંબૂ જોઈએ, તે સૌથી સારો ભાવ આપનારને ફોન કરે છે, અને એવા લોકો વચ્ચે વ્યવહાર થાય છે જે બીજી કોઈ પરિસ્થિતિમાં અંતર રાખત.

સમુદાયે પરિણામનું વર્ણન એમ કર્યું કે સમાજે તેમને સ્વીકાર્યા. આ કલંક વિરુદ્ધની કોઈ ઝુંબેશથી થયું નહોતું. એ એટલા માટે થયું કે તેઓ એવા પુરવઠાદાર બન્યા જેની શહેરને જરૂર હતી.

અમે આ વાત હજુ કેમ કહીએ છીએ

કાર્યક્રમ ૨૦૧૮માં પૂરો થયો. અમે તેને વેબસાઇટ પર રાખીએ છીએ કારણ કે અમારા આખા આજીવિકા કાર્યમાં ચાલતા એક સિદ્ધાંતનું આ સૌથી સ્પષ્ટ ઉદાહરણ છે: ગૌરવ સહાનુભૂતિનું નહીં, આર્થિક જરૂરિયાતનું ઉપપરિણામ છે.

હાંસિયામાં ધકેલાયેલા સમૂહને બજારને ખરેખર જોઈતું હોય એવું કંઈક આપો, અને બજાર એ કામ કરી આપશે જે કોઈ જાગૃતિ કાર્યક્રમ કરી શકતો નથી.